Rozdział 71..
Mam jedno pytanko.. Dotyczące zakończenia bloga.. Ponieważ robię to m.in. dla WAS, chcę wiedzieć jakie zakończenie woleliby moi kochani czytelnicy. No więc, wolicie aby było ono szczęśliwe, czy trochę mniej szczęśliwe, w grę wchodzi happy end or bad end, chcę poznać waszą opinię na ten temat dlatego proszę o wypowiedzeniu się w komentarzu.. Dzięki za uwagę i zapraszam do czytania.
**POLECAM WŁĄCZYĆ TĘ PIOSENKĘ PONIEWAŻ TROSZKĘ JEST NA NIEJ OPARTY ROZDZIAŁ I PRZY NIEJ ZOSTAŁ NAPISANY ( Ja osobiście się przy pisaniu przy tej piosence popłakałam ) --> [kliknij tutaj]
---------------------------------
Justin P.O.V
Wpiła się delikatnie w moje usta co od razu odwzajemniłem a ja wiedziałem że jestem w niebie..
Może jednak Bóg się do mnie uśmiechnął?
Po dłuższej chwili gdy zabrakło nam powietrza oderwaliśmy się od siebie niechętnie..
Spojrzałem w jej oczka w których błyszczały malutkie iskierki..
Tylko ja wiedziałem o jakiego rodzaju iskierki chodzi..
To rozumieją tylko osoby które przeżyły coś podobnego do nas..
Wiele przeszliśmy jednak mimo wszystko gdy coś się dzieje jedno jest przy drugim dzień i noc..
To jest oddanie..
Oddanie się drugiej osobie polega na oddaniu się całemu, polega na tym by dać całego siebie nie oczekując nic w zamian..
Ona oddała mi się cała i fizycznie i psychicznie..
Pamiętam każdą chwilę naszego życia..
Te lepsze oraz te gorsze momenty..
Kiedy leżeliśmy na łóżku tuląc się do siebie, oglądając jakieś durne programy w telewizji, kiedy moczyła nogi w basenie ja do niej podpłynąłem patrząc z uśmiechem wprost w jej oczęta a ona z uśmiechem wepchnęła mnie do basenu chlapiąc nogami wodą..
Albo i te gorsze..
Wspominałem sobie wtedy wszystkie chwile..
Każde wspomnienie przy tym rozstaniu bolało..
Kiedy pokłóciliśmy się bo ona bała się zranienia zdenerwowaliśmy się krzyczeliśmy ja rzuciłem butelką wody którą miałem w dłoni a ona zaczęła na mnie krzyczeć wypychając mnie na co odszedłem i rozeszliśmy się jednak ja nie mogłem odejść..
Nie mogłem spać nie wiedziałem co mam robić byłem zrozpaczony..
Jednak po jakimś czasie wróciła..
Tak, ona była pod moimi drzwiami..
A ja wiedziałem że nie mogę pozwolić jej znowu odejść..
Jednak tak się stało..
Długo by tu wspominać te wszystkie chwile..
W sumie mógłbym o nich napisać książkę, na pewno by ze wszystkich chwil i wspomnień powstała dobra książka która stałaby się bestsellerem..
Posłałem dziewczynie delikatny uśmiech co odwzajemniła następnie wyciągnąłem w jej stronę dłoń..
Chwyciła ją a ja mocno ją objąłem..
~ Bądź przy mnie już zawsze.. Nie pozwolę Ci znów odejść, bo te wszystkie rozstania zbyt wiele mnie kosztowały by znowu nie zdążyć się Tobą nacieszyć a Ty znów mi znikniesz i uciekniesz zostawiając mnie samego.. Nie mogę pozwolić Ci odejść..
~ Czyżbyś dorósł do swoich lat?
Zaśmiała się cichutko spuszczając główkę w dół..
~ Najwidoczniej tak.. I to tylko dzięki Tobie słoneczko..
Chwyciłem jej podbródek podnosząc do góry jej główkę tak że nasze spojrzenia znowu się spotkały..
~ I nie spuszczaj głowy kotku bo nie ma nic złego w tym co powiedziałaś..
Posłałem jej pokrzepiający uśmiech na zachętę co odwzajemniła szczerze..
~ Myślałam że się o to na mnie zdenerwujesz..
~ Nie mam o co aniołku, bo powiedziałaś prawdę, nareszcie dorosłem do swojego wieku..
Pocałowałem jej kostki tak jak ona to zrobiła z moimi..
~ Tak strasznie mi Cię brakowało..
~ Mi Ciebie bardziej, nawet nie wiesz jak..
~ Przepraszam..
Znowu spuściła wzrok byle nie spojrzeć w moje oczy krążyła nim po każdej możliwej rzeczy w sali na samym końcu spuszczając go na swoje buciki..
~ Za co?
Zapytałem zdziwiony..
~ Za to co powiedziałam w kawiarni, za to wszystko co Ci mówiłam, ja tak wtedy nie myślałam ja tylko chciałam żebyś cierpiał może nie dosłownie ale chciałam żebyś poczuł jak ja się czuję gdy Ty mnie ranisz chciałam żebyś zobaczył że to wca..- przerwałem jej nie zatrzymujący się słowotok przywierając do jej ust swoimi i poruszając nimi stworzyliśmy własny rytm znany tylko nam..
Gdy skończyliśmy postanowiłem się odezwać pierwszy nim ona by to zrobiła..
Widziałem że już otwierała usta by to zrobić jednak ja ją uciszyłem gestem ręki..
~ Spokojnie bo mówiłaś jak zacięta płyta bez końca, nie gniewam się o to, zasłużyłem na to, przynajmniej poznałem jak to jest kiedy osoba która jest dla Ciebie wszystkim Cię rani, Ty ją tracisz a ona odchodzi..
Spojrzałem znowu w jej piękne oczy które pomimo braku makijażu były śliczne..
~ Mam coś na twarzy?
Zaśmiała się gdy zauważyła jak jej się przyglądam..
~ Skądże, po prostu tak brakowało mi Twojego uśmiechu, po prostu Ciebie całej.. A w Twoje oczka mógłbym się wpatrywać dniami i nocami..
~ Nie dałbyś rady..
Cichutki chichot wyrwał się z jej malinowych ust..
~ Dałbym kochanie, dałbym i nigdy by mi się to nie znudziło..
~ Po jakimś czasie na pewno..
~ Nawet nie wiesz jak brakowało mi tego spojrzenia pełnego miłości..
~ Przestań bo się zarumienię..
~ I tak będziesz piękna..
Puściłem jej oczko na co się zarumieniła jak czerwone dorodne jabłuszko..
~ I co zrobiłeś.?
Zapytała śmiechem z udawanym wyrzutem..
~ Nie wiedziałem że to jeszcze na Ciebie działa..
~ Przestań.!
~ Nigdy.!
Zaśmialiśmy się..
~ Justin, czuję się nie komfortowo..
Jęknęła niezadowolona..
~ Muszę się nacieszyć Twoim widokiem bo znowu mi uciekniesz do niego i znów Cię stracę..
Tym razem to ja spuściłem głowę głęboko wzdychając..
~ Ey nie smuć się tu..
~ A co może tak nie będzie.?
Nic nie odpowiedziała..
~ Sama sobie odpowiedziałaś..
~ Justin..
Przerwałem jej..
~ Walkę wygrałem, ale przegrałem wojnę..
Puściłem jej dłoń..
~ Zrozum że..
Nie dałem jej dojść do słowa..
~ Nie musisz mi się tłumaczyć, idź zadzwonić jak mały bo na pewno strasznie za nim tęsknisz..
Chciałem aby wyszła chociaż na chwilę z sali bo nie chciałem przy niej pokazywać moich łez..
~A Ty za nim nie tęsknisz? To też jest Twój syn, jesteś jego ojcem..
~ Tylko na piapierku, tę rolę będzie odgrywać inny facet..
Po moim policzku spłynęła łza którą momentalnie otarłem..
~ Chciałam Ci powiedzieć ale nie dałeś mi dojść do zdania..
~ Nie musisz mi się tłumaczyć..
~ Ale daj mi dojść do słowa..
Chciałem jej przerwać ale teraz to ona mnie uciszyła..
~ Nie mam zamiaru wracać do Polski zostaję tutaj moja matka przyleci tu z Philip'em bo chciałam żebyś go zobaczył przytulił i powiedział pierwszy raz do niego synku.. Ale sam wypychasz mnie w ramiona innego..
Jednak jesteś idiotą Bieber..
~ Czyli Ty..
Zająkałem się..
~ Czyli jeśli chcesz znów możemy stworzyć rodzinę.. W trójkę.. Ty, ja i Philip.. Normalną rodzinę z tatą z mamą i synkiem.. Jeśli obiecujesz być takim jak teraz do końca życia i nie zmieniać się nigdy więcej w gburowatego chama..
Po moim policzku znów popłynęła łza tylko ta łza była okazem radości..
Los znów się do mnie uśmiechnął w najwspanialszy sposób jaki tylko mógł..
Oddając mi ją i synka..
~ Czyli wrócisz do mnie?
Zapytałem z ogromnym stresem jakbym miał coś w gardle..
~ Gdybym nie chciała nie powiedziałabym Ci tego, nie siedziałabym przy Tobie dzień i noc.. Mimo tego wszystkiego co było w naszym życiu i tak Cię kocham.. A ta sytuacja która teraz się stała właśnie mnie w tym utwierdziła..
Uśmiechnęła się do mnie..
Poklepałem na łóżku na co usiadła..
~ Kocham Cię..
~ Ja Ciebie też..
Pocałowałem jej dłoń a w tym momencie weszła do sali moja matka..
~ Widzę że się obudziłeś synku,-uśmiechnęła się do mnie- to dobrze bo masz gości..
Nie wiedziałem o kogo chodzi..
Jednak gdy ujrzałem w drzwiach matkę mojej kobiety życia z moim, naszym synkiem z moich oczu poleciały łzy których nie chciałem zatrzymywać..
Nic więcej do szczęścia mi nie było potrzebne..
Wyciągnąłem w tam tą stronę dłonie..
~ Philip..
Szepnąłem i już po chwili mogłem po raz pierwszy przytulić synka..
~ Niech tak już zostanie na zawsze..
Przytuliłem dziewczynę z synem..
Nasza trójka tworzyła jedność..
Razem byliśmy rodziną..
To my ją tworzyliśmy..
Teraz zrozumiałem co te słowo oznacza..
Rodzina teraz ją mam i nigdy nie opuszczę...
--------------------------
Od autorki : Witam z kolejnym, jedyne co powiem że na końcu to się rozpłakałam dobitnie.. Proszę o opinię i zdanie jakie chcielibyście zakończenie.. See U Soon.. <3 love u all miśki <3
Rozdział 70..
------------------------------------
Dodaję
notkę tutaj ponieważ wiem że i tak nie będziecie się fatygować by
czytać ją niżej i zostawiać po sobie ślad. Po pierwsze chcę przeprosić
bo wiem że zjebałam na całej linii gdyż rozdziału długo nie było ale
miałam problemy i w dalszym ciągu je mam. Do tego wszystkiego dochodzą
problemy w szkole, próby które zabierają mi cały czas. Teraz mam kolejne
próby ponieważ zostałam wybrana do apelu i muszę nauczyć się swoich
tekstów, doszlifować ton głosu, mimo że wszystko jest prawie perfekcyjne
to i tak nie mam na nic czasu do szkoły muszę wstawać i chodzić na 7:00
( tak dobrze czytacie ) i do domu wracam wieczorami. Na tym kończę mój
monolog bo wiem że i tak zlekceważycie moje słowa ale BARDZO WAS
PROSZĘ.. JEŚLI ZE MNĄ JESTEŚCIE JESZCZE.. TO ZOSTAWCIE PO SOBIE
CHOCIAŻBY TĘ " . " TO WIELE DLA MNIE ZNACZY BO WIEM ŻE JESTEŚCIE!
Potrzebuję waszej pomocy, motywacji a wiem że jesteście w stanie mi ją
dać. Więc proszę Ci co zostali skomentujcie.. Do końca nie daleko tylko
kilka rozdziałów.
Chcę
również podziękować i zadedykować go mojej SYLWII <3 ! Dziękuję za
te miłe słowa i Twoje wsparcie które mi dajesz i motywujesz mnie w
wiadomościach. To wiele dla mnie znaczy.!
Zaznaczam
na początku że nie wiem kiedy nowy się pojawi postaram się ale nie
obiecuję bo nie chcę was okłamywać. Obiecuję że zakończę tę historię bo
to jest moje założenie i dotrzymam je.!
A teraz zapraszam do czytania ;P
----------------------------------
Justin P.O.V
Nie mam już szans na bycie szczęśliwym..
Bo moje szczęście odeszło razem z nią...
Chciałbym aby wszystko wróciło do normy jednak wiem że to nigdy się nie stanie..
Mam tyle pytań do mojej matki, do Boga..
Do niej? Do niej nie mam żadnego pytania bo wiem że każda odpowiedź będzie negatywna..
Zastanawia mnie jedno..
Dlaczego gdy Bóg pozwolił mi zaznać trochę szczęścia wszystko się zjebało..
Odebrał mi je..
Dostałem
coś na co czekałem całe życie a po chwili wyrwali mi je zostawiając z
raną która nigdy się nie zagoi każde wspomnienie każde słowo każda myśl
każda rzecz przyprawia mnie o załamanie..
Mam
ochotę płakać jak baba i wylać swoje wszystkie smutki na kratkę papieru
albo najzwyczajniej w świecie wyżalić się przyjacielowi..
Coraz bardziej oswajam się z myślą że jednak nie odzyskam nigdy w życiu mojego szczęścia..
Oswajam
się z myślą że muszę się pogodzić ze stratą kogoś kto dawał mi nadzieję
na lepsze jutro, kogoś kto odmienił o 180 stopni moje życie, kogoś kto w
tak krótkim czasie stał się dla mnie światełkiem w tunelu..
Ktoś kto stał się dla mnie wszystkim..
Jej szczęście było moim szczęściem..
Nic więcej do szczęścia nie było mi potrzebne..
Nie chciałem otwierać oczu bo zadaliby mi pytania i nie zdążyłbym odpowiedzieć na jedno a już padłoby kolejne..
Wolałem jeszcze poczekać..
Wiem że jeśli to wyjdzie na światło dzienne to nie opędzę się od plotek pomówień czy nie wiadomo jeszcze czego..
Wiem że zawiodłem moje Beliebers..
Wiem o tym..
Bo sam wpajałem im że wiara i nadzieja jest czymś bez czego nie dojdziemy na szczyt..
Sam im wpajałem że nigdy ale to prze nigdy nie mogą się poddawać..
A sam udowodniłem że poddałem się w najgorszym momencie..
W momencie w którym powinienem pokazać że jestem silny..
Jak one mogą się teraz na mnie wzorować?
Jak ja mogę teraz być ich autorytetem?
No powiedzcie mi jak?
To nie może wyjść na światło dzienne..
One nie mogą się dowiedzieć..
Nie dopuszczę do tego..
Postanowiłem nie otwierać jeszcze oczu..
Dlaczego?
Bałem się..
Najzwyczajniej się bałem..
Czego?
Tych wszystkich pytań..
Nie wiem jak będę mógł się na nie wypowiedzieć..
Po chwili zmorzył mnie sen..
Dalej nie wiem co się w okół mnie działo..
* W tym samym czasie, gdy chłopak spał.. *
Do sali weszła brunetka..
Wyglądała koszmarnie..
Podpuchnięte powieki, zapłakane oczy, bez makijażu, bez wybiórczych ubrań..
Po prostu była ubrana tak jakby rano krzątała się po kuchni..
Jednak teraz to nie był dom to nie była kuchnia..
To była sala szpitalna..
Dziewczyna wyglądała jakby nie spała z dobry tydzień..
~ Dzień dobry.. - szepnęła cichutkim głosikiem dziewczyna..
Matka chłopaka natychmiastowo wstała zamykając ją w szczelnym uścisku..
~ Dzień dobry kochanie, jak się czujesz? - zapytała posyłając jej uśmiech..
Mimo że jej samej nie był łatwo, starała się podnieść dziewczynę na duchu..
~
Dobrze a Ty? Co z nim? Obudził się? Mówił coś? Dlaczego to zrobił? Nie
miał brać tych słów do siebie ja.. ja tylko.. - w tym momencie głos
dziewczyny załamał się a jej słowotok zatrzymał..
W jej oczach pojawiły się łzy..
Kobieta jeszcze mocniej chwyciła dziewczynę w objęcia..
~
Cichutko kochanie, spokojnie, to nie Twoja wina.. Uspokój się, proszę
Cię musisz być silna dla siebie dla synka dla niego.. - kobieta nie
pewnie wypowiedziała ostatnie dwa słowa spoglądając na dziewczynę która
spuściła wzrok.. - dla was.. A przede wszystkim dla niego.. On tego
potrzebuje.. Potrzebuje Ciebie.. Twojego wsparcia.. Po prostu Twojej
obecności..
Zakończyła swoje zdanie a dziewczyna po prostu wyplątała się z uścisku kobiety..
Wyszła z sali wykonując telefon..
Pierwszy sygnał.. Drugi.. Trzeci..
~ Mam do Ciebie prośbę..
Cichutko zaczęła konwersację..
~ Mów co z nim jak się czuje? Obudził się?
Dziewczyna przerywając natłok pytań wtrąciła się ignorując wcześniejsze pytania..
~ Możesz tu przylecieć z Philip'em?
~ Teraz?
Zapytała zdziwiona kobieta..
~ Tak najlepiej dzisiaj..
~ Dobrze..
~ Jak będziesz na lotnisku zadzwoń przyjadę po Ciebie..
~ Dobrze..
~ Dziękuję, przepraszam muszę wracać. Kocham Cię mamo!
Ostatnie zdanie jakie wypowiedziała..
Otrzymała odpowiedź ze strony matki i rozłączyła się..
Wróciła do sali..
Siadając na krzesełku chwyciła pewnie jego dłoń w ręce..
Pocałowała każdą kostkę z osobna..
Mocno zaciskając jego dłoń w swojej przytuliła się do niej..
~ Nie zostawiaj mnie, proszę.. Kocham Cię.. - szepnęła a po jej twarzy spłynęła łza która spadła na jego dłoń..
Zamknęła
oczy, po chwili je otwierając, opuściła delikatnie jego dłoń na pościel
podnosząc się chwyciła jego twarz w dłonie i złożyła na jego ustach
delikatny pocałunek szepcząc w jego usta kilka słów..
~ Potrzebuję Cię, wróć..
Siadając chwyciła jego dłoń ponownie w swe rączki..
~ Zaraz wrócę idę po kawę..
Poinformowała ją kobieta..
Ta tylko kiwnęła głową nie spuszczając wzroku ze spokojniej twarzy chłopaka..
~ Tak bardzo Cię potrzebuję, przepraszam, kochanie wróć, kocham Cię.!
Powiedziała wybuchając cichutkim szlochem..
Justin P.O.V
Nie wiem jak długo spałem ale po prostu nie miałem ochoty otwierać oczu..
Wiedziałem że moja matka zada mi miliony pytań na które nie będę w stanie jej odpowiedzieć..
Nie będę potrafił odpowiedzieć jej, ubrać tego w słowa..
Po prostu nie będę potrafił spojrzeć jej nawet w oczy..
Nie myśląc o jej uczuciach po prostu zrobiłem coś co przyniosło nieszczęsne skutki..
Nie pomyślałem o tym jak ona będzie cierpieć..
Myślałem tylko o sobie..
Kiedy chciałem znowu zanurzyć się w krainie snów i nigdy nie obudzić pewnie moja matka chwyciła moją dłoń..
Chciałem ją wyrwać bo cały czas ktoś trzymał mnie za dłoń..
Jednak to co usłyszałem wprawiło mnie w osłupienie..
Jednak tego dotyku nigdy nie zapomnę..
Ten dotyk odróżnię na każdym krańcu świata i jeszcze dalej..
To nie była moja matka, czy pielęgniarka..
To była ona..
Ona tutaj była..
Ona tutaj jest..
Usłyszałem coś czego nie spodziewałbym się nigdy od ostatniej naszej kłótni..
Kilka słów które sprawiły że znów poczułem się kochany, że znów poczułem że żyję, że znów poczułem że mam dla kogo żyć..
~ Nie zostawiaj mnie, proszę.. Kocham Cię.. - szepnęła..
I gest którego nikt nigdy dla mnie nie zrobił oprócz mojej własnej rodzicielki..
Chwyciła moją twarz w
dłonie i złożyła na moich ustach delikatny pocałunek szepcząc w moje usta
kilka słów..
~ Potrzebuję Cię, wróć..
Ponownie chwyciła moją dłoń w swe rączki..
~ Zaraz wrócę idę po kawę..
Poinformowała ją moja matka..
Nie odezwała się ani słowem..
Lecz po chwili usłyszałem kolejne słowa delikatnie wypowiedziane z jej ust..
~ Tak bardzo Cię potrzebuję, przepraszam, kochanie wróć, kocham Cię.!
Powiedziała wybuchając cichutkim szlochem..
Postanowiłem że nie mogę dać jej płakać..
Postanowiłem że wreszcie otworzę oczy..
Jednak widok który zastałem złamał moje serce..
Wyglądała koszmarnie tak jakby nie spała dbrych kilka nocek pod rząd..
Mimo wszystko dla mnie i tak była piękna tylko była strasznie wykończona i było to po niej widać..
Postanowiłem przerwać jej cierpienia i płacz..
Nie pozwolę by znowu płakała z mojego powodu..
Raz już popełniłem ten błąd i więcej go nie powtórzę..
Właśnie chyba dorosłem do swojego wieku..
Chyba dopiero zdałem sobie sprawę że tylko ona jest miłością mojego życia..
Tylko z nią będę szczęśliwy..
~ Nie zostawię, nie pozwolę Ci już odejść..
Szepnąłem
cichutko z powodu mojego zaschłego gardła natomiast w momencie gdy
wypowiedziałem te słowa spojrzała zapłakanymi oczkami na mnie i na jej
twarzy pojawił się uśmiech..
Uśmiech którego brakowało mi tak długo za którym tęskniłem jak pojebany..
~ I nigdzie się już nie wybieram słonko..
Drugie zdanie i ostatnie które powiedziałem bo po chwili już puściła moją dłoń by móc chwycić w rączki moją twarz..
Wpiła się delikatnie w moje usta co od razu odwzajemniłem a ja wiedziałem że jestem w niebie..
Może jednak Bóg się do mnie uśmiechnął?
------------------
Od Autorki: To na tyle, trochę krótki ale ma w sobie wszystkie wątki. Mam nadzieję że się podoba. Proszę o zostawienie swojej opinii.. See U Soon ;) miśki.! <3